Κάπου εκεί στα τέλη των seventies…
Μια εποχή κινήματος. Κινήματος αναζητήσεων, διεκδικήσεων και προσχωρήσεων. Ήταν τότε που μέσα από το κράνος του Π. (από κάποιον πάντα αρχίζει η ιστορία) ήρθε η φλασιά: «φτάνει πιά η ξεφτίλα – δε λέει, εμείς οι μηχανόβιοι, νάμαστε άνθρωποι β’ επιλογής». Έτσι, ο Π. και η κομπανία, φτιάξανε την πρώτη λέσχη μοτοσυκλέτας, μια γκρούπα αναζητήσεων και διεκδικήσεων – γκρούπα της εποχής. Κι επειδή η εποχή ήταν κινητική – άρχισαν να φτιάχνονται κι άλλες λέσχες. Η δε νέα – και γρήγορη στις αποφάσεις – φυλή των μηχανόβιων άρχισε έτσι να βρίσκει ταυτότητα, να οργανώνεται , να διεκδικεί, να συμμαζεύεται.
Οπότε κάπου εκεί στο συμμάζεμα και στο μέτρημα των κουκιών, ο Π. είδε (κάποιος πάντα βλέπει πρώτος) ότι στο ένα εκατομμύριο μηχανές και μηχανάκια, είχαν ξεκόψει μπροστά, μπορεί και στο πουθενά, κάτι πενιχρές ομάδες. Αυτές βαράγανε βιολί (η καθεμιά όπως το νογούσε) χωρίς ακριβώς να νοιάζεται για τις άλλες – και για το σύνολο. Επειδή δεν υπήρχε λοιπόν χρόνος και χρήμα για κάτι σοβαρότερο, ο Π. έκανε την πρόταση (βλέπετε πλέον υπήρχαν συμβούλια με συλλογικές αποφάσεις) να τελαλήσουν γενική σύναξη. Να μαζευτεί η απανταχού της Ελλάδος ράτσα των μηχανόβιων, αδιάκριτα, σε ένα μέρος και ότι ήθελε προκύψει.
Έτσι προέκυψε η πρώτη Πανελλήνια Συγκέντρωση Μοτοσυκλετιστών: πρωτοβουλιακά αλλά όχι τυχαία, κοντά σε θάλασσα αλλά και σε βουνό, κάπου στη μέση της Ελλάδας (αν την μετρήσουμε από την Κρήτη ως τη Θράκη) ίσως λίγο πιο κοντά στην Αθήνα, για να υπάρχει σίγουρα συμμετοχή από την πόλη του μπούγιου, μπας και το πάρτι το σνομπάρανε, ή απλά δεν το προλάβαιναν οι Βόρειοι.
Ε! λοιπόν, η Πανελλήνια Συγκέντρωση μπορεί να μην ήταν εντελώς Πανελλήνια – αλλά πέτυχε. Κι έγινε αφορμή να μπουν στο φιλότιμο οι Βόρειοι της φυλής – και όταν μπαίνουν στο φιλότιμο οι Βόρειοι – γίνονται θαύματα.
Έτσι η επόμενη Πανελλήνια Συγκέντρωση (είχαν πλέον οργανωθεί οι λέσχες πιο σοβαρά & μετρημένα) έγινε πιο Βόρεια. Οι δε επόμενες, όλο και πιο Βόρεια και όλο πιο πετυχημένες, ολοένα πιο πολυάνθρωπες. Αιτία της επιτυχίας: οι οργανωμένοι μηχανόβιοι (είχε ήδη φτιαχτεί η Ομοσπονδία των λεσχών, η ΜΟΤΟΕ) ξεπέρασαν κάθε κόμπλεξ ή φοβία παραχωρώντας στους Θεσσαλονικιούς την ισότιμη ή ακόμα και την πρώτη θέση στο λέγειν και στο οργανώνειν – στη ΜΟΤΟΕ. Γιατί όχι, ειδικά στο οργανώνειν του κοινού μας χαβαλέ και της διασκέδασης, όπου ως γνωστόν, είναι κορυφαίοι.
Αλλά σιγά – σιγά, από σύναξη των οργανωμένων μοτοσυκλετιστών και των λεσχών, η Πανελλήνια έγινε σύναξη των απανταχού και αδιακρίτως μοτοσικλετιστών. Από σύναξη – έγινε σύρραξη. Οι μοτοσυκλέτες από εκατοντάδες γίνανε χιλιάδες. Ταίριαζε πολύ και στο lifestyle της εποχής: μια χαλαρή συμβίωση, για ένα σαββατοκύριακο, χιλιάδων νεαρών Ελλήνων, κάθε στυλ & προέλευσης, με κοινό θέμα την αγάπη της ζωής με τη μοτοσυκλέτα.
Παιδιά γεννήθηκαν στην Πανελλήνια – και κάποια χάθηκαν. Ενόσω οι οργανωτές βάζανε κάτω μεράκι κι εφευρετικότητα για να περιχαρακώσουν την αμάζευτη φυλή που έκανε, μαζί τους, το δικό της πάρτυ – εντός κι εκτός προγράμματος.
Τι να πούμε για τα παιδιά των λεσχών ή την ΜΟΤΟΕ που όχι μόνο βάλαν πλάτη (και κάποιοι ζαλικώθηκαν πάρα πολύ) για την διοργάνωση. Άσε που κινδύνεψαν (και πάντα κινδυνεύουν) να πάνε για «ηθικοί αυτουργοί» της πάσας νόσου και πάσας μ… των, συχνά, … υπερενθουσιασμένων μηχανόβιων κατασκηνωτών.
Και τι να πούμε για τον λυράρη, σε αυτή την περίπτωση για τον Α. (κάποιος πάντα πρώτος γράφει – την – ιστορία) που παίρνει μια βαθιά ανάσα κι αρχίζει να μαζεύει τα αμάζευτα κομμάτια από την ιστορία μας. Να φτιάχνει κορμό από πληροφορίες, έντυπο υλικό και μαρτυρίες χτίζοντας μια, κοινή και μεγάλη ταυτότητα με πρόσωπα, ημερομηνίες, φάσεις και φωτογραφίες: την ταυτότητα των Πανελληνίων Συγκεντρώσεων των μοτοσικλετιστών και μετά την ταυτότητα των αθλητικών συναθροίσεων (που μπορείτε να δείτε σε άλλη ενότητα του Ιστορικού Αρχείου) και μετά… δεν ξέρουμε ακόμη το επόμενο μετά. Πρόσφερε δεκάδες μήνες από τη ζωή του, για να μαζέψει, κομματάκι – κομματάκι, να κατατάξει τα δρώμενα και να φυλάξει τις μνήμες, έτσι ώστε τώρα να κρατάμε στα χέρια μας το πρώτο οικογενειακό άλμπουμ μιας ρομαντικής υπόμνησης, της ετήσιας οικογενειακής μάζωξης των Ελλήνων μοτοσικλετιστών.
Ας κρατηθεί αυτό το ψηφιακό ιστορικό αρχείο σαν παρακαταθήκη – φυλαχτό για την επόμενη γενιά, που ομοίως οφείλει να δείξει τη φάτσα της στην επόμενη γενιά – όσο θα αντέχει ο κάθε Α. να μαζεύει και να δημιουργεί μαζί του, και μετά από αυτόν οι επόμενοί μας άγγελοι, την εγκυκλοπαίδεια με τα κατορθώματα της ελληνικής φυλής των μηχανόβιων, που αγαπούν τη ζωή, την παρέα και τις μοτοσυκλέτες….
Στην υγειά τους, στην υγειά του, στην υγειά μας.
Λάκης Τρίτας